Επίσκεψη στην ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΠΑΣΤΙΚΩΝ

ΟΜΑΔΑ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ:Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος

Από τις μαθήτριες της Γ΄Λυκείου Μαριάνα Αλευρά,  Άρτεμις Γκατζού

 

Στο πλαίσιο του εθελοντικού προγράμματος του 1ου Λυκείου Ωραιοκάστρου, μία ομάδα παιδιών με τη συνοδεία καθηγητών ανέλαβε να επισκεφθεί την Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος. Μέσω συνεντεύξεων και διαλόγων γνωρίσαμε σε βάθος το θέμα της αναπηρίας, τα προβλήματα που ανακύπτουν από αυτό, καθώς και τον τρόπο ζωής των αναπήρων.  Λόγω του ενδιαφέροντος που μας προκάλεσε η ζωή αυτών των ανθρώπων, θελήσαμε να προχωρήσουμε σε συνεντεύξεις  μαζί τους.

Το πρώτο άτομο με το οποίο πραγματοποιήσαμε μία συνέντευξη ήταν ο Κωνσταντίνος. Πρόκειται για έναν νεαρό ο οποίος αντιμετωπίζει σπαστικότητα στα άκρα του. Ο Κωνσταντίνος όντας 36 ετών επιθυμούσε να του απευθυνόμαστε στον ενικό. Μας  ανέφερε ότι οι δραστηριότητες που κάνει περιορίζονται κυρίως μέσα στο χώρο του ιδρύματος, όπως και οι φίλοι του, οι οποίοι είναι από τον ίδιο χώρο. Η πρώτη ερώτηση που μας έκανε ήταν το ποια ήταν τα αισθήματα μας όταν πρωτομπήκαμε στο χώρο και εάν νιώσαμε φόβο. Η απάντηση μας φυσικά ήταν αρνητική. Τον ρωτήσαμε πόσο καιρό έμενε στο ίδρυμακαι εκείνος μας απάντησε 12. Η είσοδος του προήλθε μετά από ώριμη συζητηση με τους γονείς του άρα, έγινε οικειοθελώς.  Αντιμετωπίσαμε κάποια δυσκολία στο να μάθουμε κάποια στοιχεία για την αναπηρία του καθώς δεν ήταν ο ίδιος πρόθυμος να αναφερθεί περαιτέρω σε αυτήν. Η αλήθεια είναι ό τι ο Κωσταντίνος ενδιαφερόταν να μάθει περισσότερα πράγματα για εμάς παρά να απαντήσει σε συγκεκριμένες ερωτήσεις μας. Εμείς από την πλευρά μας δε του στερήσαμε την ευκαιρία. Μας ρώτησε εάν θα θέλαμε να εργαστούμε σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Οι περισσότεροι από εμάς δήλωσαν πρόθυμοι να το κάνουν.

Το επόμενο άτομο που μας έδωσε συνέτευξη ήταν ο Φώτης. Ο Φώτης είναι 35 ετών και ξεκίνησε τις σπουδές του στη σχολή της Αστυνομίας αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές του εξαιτίας της αναπηρίας του αλλά και της κακής δομής της σχολής..Στην συνέχεια η συζήτηση άλλαξε πορεία και ο ίδιος μας μίλησε για τον Ο.Α.Σ.Θ. Κατά τον Φώτη η αντιμετώπιση του από τον οργανισμό ήταν αρκετά άσχημη και προσβλητική καθώς πολλές φορές  οι οδηγοί δεν του άνοιγαν την ράμπα για τους αναπήρους και έτσι αναγκαζόταν να μεταφέρεται μέσα στην πόλη με συνοδεία κάποιου ανθρώπου που τον βοηθούσε.Σιγά σιγά, πριν αφήσει την σχολή του για τους προαναφερόμενους λόγους,με την βοήθεια των συμμφοιτητών του  δημιούργησε ράμπες,τουαλέτες αλλά και συνέβαλε στο να λειτουργήσει για πρώτη φορά το  λεωφορείο νούμερο 52 για τους αναπήρους κοντά στο Τ.Ε.Ι στο οποίο σπούδαζε. Έπειτα μας αφηγήθηκε μία ιστορία,σύμφωνα με την οποία καθώς περίμενε στα Κ.Τ.Ε.Λ για να εισέλθει μέσα στο λεωφορείο,κατά την αναχώρηση του  ο οδηγός προσποιήθηκε ότι δεν τον είδε και έτσι το λεωφορείο έφυγε χωρίς να προλάβει να μπεί.

Ο Φώτης ήταν ιδιαίτερα ομιλητικός και νιώσαμε πολύ άνετα κατά την διάρκεια της συνέτευξης  μαζί του. Μάλιστα αστειευόταν και έκανε χιούμορ,πράγμα που έδειχνε ότι και εκείνος ένιωθε άνετα μαζί μας.

Η συζήτηση συνεχίστηκε με την έντονη έκφραση απογοήτευσης του Φώτη για τη συμπεριφορά των υπολοίπων ανθρώπων απέναντί του.Επισήμανε ότι συχνά όταν μετακινούνταν στην πόλη τον σταματούσαν στον δρόμο και του έδιναν χρήματα σα να ήταν άστεγος.Έκανε λόγο επίσης για το παρκάρισμα των αυτοκινήτων πάνω στις ράμπες χωρίς να σέβονται τα δικαιώματα των αναπήρων.Η ενόχληση του,παρά το χιούμορ που έκανε,ήταν ξεκάθαρη. Μετά  μίλησε για την Εταιρία Σπαστικών με πολλή μεγάλη ευγνωμοσύνη και αναφέρθηκε στις ποικίλλες δραστηριότητες που πραγματοποιούνται στα πλαίσια της εταιρίας, όπως εκδρομές, έξοδοι σε καφετέριες και στο σινεμά,αλλά και επισκέψεις σε μουσεία.Κατά την γνώμη του η Εταιρία είναι την παρούσα στιγμή ο πιο ενεργός φορέας αναπηρίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η επόμενη ερώτηση μας προς τον Φώτη είχε να κάνει με το είδος της αναπηρίας που έχει.  Παρατηρήσαμε το άρτιο νοητικό επίπεδο που είχε και αναρωτηθήκαμε για την αναπηρία του. Μας απάντησε ότι είχε εγκεφαλική παράλυση από διακοπή οξυγόνου στη θερμοκοιτίδα, με τα δύο  κάτω άκρα του εντελώς παράλυτα.Το νοητικό του επίπεδο δεν είχε επηρεαστεί καθόλου όμως τόνισε ότι στάθηκε τυχερός καθώς θα μπορούσε να είναι και  εγκεφαλικά παράλυτος. Για αυτό το λόγο αλλά και εξαιτίας της αγάπης που έχει για όλα τα άτομα εκεί μέσα, βοηθάει σημαντικά τους υπαλλήλους και όσο του δίνεται η δυνατότητα συμμετέχει στην απασχόληση και την φροντίδα των υπολοίπων. Η τελευταία μας ερώτηση προς τον Φώτη ήταν σχετική με την επαγγελματική του αποκατάσταση. Εκείνος με την σειρά του μας απάντησε ότι μεγάλη του επιθυμία από μικρός ήταν να ασχοληθεί με τους αναπήρους. Επισήμανε βέβαια ότι  σε χρηματικό επίπεδο είναι πολύ δύσκολο κάποιος να αμοίβεται με μεγάλο μισθό στους χώρους που ασχολούνται με την αναπηρία. Τέλος μας παρότρυνε να ακολολουθήσουμε τα όνειρα μας και να μην τα παρατήσουμε ποτέ όσο δύσκολη και αν είναι η κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν προχωρήσαμε σε επόμενες συνεντεύξεις καθώς έπρεπε να αποχωρήσουμε ακολουθώντας τη σχολική μας ομάδα. Οφείλουμε επίσης να τονίσουμε ότι ο Κωνσταντίνος και ο Φώτης ήταν πρόσχαροι και δέχτηκαν να απαντήσουν σε όλες  τις  ερωτήσεις μας  χωρίς δισταγμό.  Θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι  η οργάνωση και το κλίμα του χώρου μας εξέπληξε λόγω της άρτιας  λειτουργίας του. Υπήρχε ένα πλήθος ειδικοτήτων για την ικανοποίηση των πολλαπλών αναγκών ενός αναπήρου, με αποτέλεσμα οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να μην αισθάνονται παραμελημένοι . Επίσης η αντιμετώπισή τους  από τους εργαζομένους μας φάνηκε εξαιρετική.